Measuring the Mountains

Tijdens een wandeling naar het klooster van Cuney in de Italiaanse Alpen werd ik plotseling overvallen door een gevoel van desoriëntatie. Terwijl ik boven het dal stond, waar de schaduwen van de bergen het licht van het landschap hadden opgeslokt, kon ik niet langer onderscheiden waar het ene eindigde en het andere begon. Even voelde ik me los van alles, alsof het landschap zelf was veranderd in een pad dat ik niet wist te volgen.

Deze ervaring zette me ertoe aan manieren te zoeken om mijn houvast terug te vinden, waarbij ik me concentreerde op specifieke kenmerken van het landschap die me hielpen weer aansluiting te vinden: de wind, de sneeuw, de bomen. Ik ontdekte dat deze elementen op de een of andere manier verbonden zijn met iets dat me een gevoel van troost en verbondenheid geeft. Een warm kopje thee. De wandeling wordt een vertaling van het theezetproces – oogsten, drogen, drinken – via drie locatiespecifieke paviljoens die zijn ontworpen om de zintuiglijke ervaringen van elke locatie te versterken.

Het eerste paviljoen, gelegen in het bos, fungeert als een plukstation. Twee horizontale platforms vormen een contrast met de verticaliteit van de omringende bomen. De zintuiglijke ervaring draait hier om geur. Bezoekers kunnen kruiden plukken en deze te drogen hangen, waarna ze een gedroogd bundeltje meenemen terwijl ze hun wandeling voortzetten. Het tweede paviljoen, dat uitkomt op een open veld, verwelkomt de wind. De muren bestaan uit gestapelde lagen hout, die het uitzicht omkaderen en tegelijkertijd de wind doorlaten. Wandelaars worden uitgenodigd om een stukje mee te nemen, iets wat ze later kunnen gebruiken om water te verwarmen, waardoor het paviljoen voortdurend verandert.

In het derde paviljoen, gelegen tussen de bergtoppen, staat de smaak centraal. Wandelaars klimmen naar binnen om water te verwarmen boven een irori – een kleine traditionele Japanse haard – en mengen daarin de kruiden die ze onderweg hebben geplukt. Terwijl de geur van thee de ruimte vult en de wind de laatste rookslierten wegvoert, ontstaat er een nieuw gevoel van verbondenheid met de bergen.